วันนั้น....นั่งฟังเพลงอยู่ ไม่รู้องค์ไหนลง อยู่ดี ๆ ก็ดันไปนั่งกอดเข่าอยู่มุมห้อง แล้วมองขึ้นไปบนเพดาน น้ำตาก็พาลจะไหล ทำไมชีวิตมันไม่เหมือนในนิยายรักเกาหลีวะ  เคยมะที่จะรู้สึกแบบว่า......ชีวิตมีคนผ่านเข้ามามากมายเหลือเกิน บางครั้งบางคราวก็กรูกันเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลังจนกรูไม่มีอากาศจะหายใจ.....แต่กลับไม่มีเลยสักครั้งที่จะปล่อยให้ใจตัวเองได้ไว้ใจ ศรัทธา ยึดมั่นและแบ่งใจให้กับคนเหล่านั้นได้ จริง ๆมันเป็นความรู้สึกดีใจปนภูมิใจปนตื่นเต้นปนอะไรต่อมิอะไรที่เป็นสิ่งดี ๆ เมื่อได้รู้ว่าใครสักคนที่ราคิดว่าเขาดีและเขาดีต่อเรา อยากช่วยให้เขาไม่ต้องลำบากที่จะก้าวเข้าหาเราฝ่ายเดียว ไป ๆ มา ๆ อาจก้าวเข้าหาเขาเร็วกว่าอีก แต่มันไม่เคยไปในทิศทางแบบที่มันควรจะเป็นได้เลย เฮ้อออออ ....ฟังเพลงเดิม ๆที่เคยรู้จัก แต่ไม่รู้ความหมายของมัน....แต่ก็นั่นแหละ ก็ไม่เคยมีสักครั้งที่ผมรู้สึกเสียใจในโอกาสที่ดีเหล่านี้เลย เพราะทุกครั้งที่กระบวนการที่ว่านี้เกิดขึ้น คนธรรมดาคนหนึ่งก็ถูกเปลี่ยนเป็นคนพิเศษได้ทันที ทั้ง ๆที่ คน ๆ นั้นก็อยู่ในโลกใบเดิม ๆ

 

  ตกลงเพลงเดือนนี้ไม่ได้ตามที่คาดไว้อีกและ กรูว่าแล้วมันต้องเปลี่ยน แต่เพลงนี้ก็เพราะมากนะครับ ได้ฟังในงานแต่งงานนึง เจ้าสาวร้องให้เจ้าบ่าว สวยงามมาก ๆ เลย ยังดีที่มันร้องเพลงเพราะ ตกลงคนเรานี่แต่งงานกันได้ด้วยนี่นะ  

 

  จริง ๆ ตอนแรกจะวิจารณ์หนังสักนิด หลังจากที่ไม่ได้ใส่ไข่หนังให้ทัศนคติมันลบเล่น ๆ มานานแล้ว แต่พอได้ยินข่าวของ ทรนง ศรีเชื้อ ก็เลย....เอ.....พักไว้ก่อนดีกว่า

 

  "เคยมีคนพูดว่า เขามีสถานที่ ๆ นึงที่เขาจะไปผ่อนคลายได้ทุกเวลาและทุกครั้งยามที่เขาไม่สบายใจ ผมก็ได้แต่คิดในใจ...ก็มันไม่น้อยใจใครนี่เนอะ"

 

                              

                                                                                                                                     ตอดอง